Մի ամառային օր Օհանեսը և նրա տասներկուամյա որդին գնում են արտ՝ հունձի։ Մի փոքր աշխատում են, հետո սովածանում և նստում են ճաշելու։ Երկուսն էլ շատ ուտող են՝ հորն որդին չի զիջում, որդին՝ հորը։
Լավ, ախորժակով ուտում են։ Ճաշից հետո տղան ասում է.
— Հայրիկ, ինչքան կերանք… Սա էլ ուտելիք էր՞։
Հայրն պատասխանում է.
— Ի՞նչն ես զարմանալի համարում։ Ես ուժեղ, ասլան մարդ, դու էլ՝ մի պատկառելի տղա, ասլան Բալասի, լիքը ուժով, ու էլի լավ ուտող։
Ճաշից հետո շուրթերը սրբում են, գերանդիները ձեռնարկում ու սկսում են հունձել։ Բայց մի փոքր աշխատելուց հետո շուտով հոգնում են։ Տղան ասում է.
— Հայրիկ, հոգնեցի։ Մի քիչ հանգստանանք։
Հայրն էլ պատասխանում է.
— Հա՛, որդիս, ես էլ եմ հոգնել։ Հանգստանանք։
Նստում են, երկար դինջանում։ Երբ վերջապես վեր են կենում, տեսնում են՝ արտի ծայրից միայն մի փոքր հատված են հնձել։
— Հայրիկ,— ասում է տղան,— բա սա ո՞նց եղավ։ Ինչի՞ էսքան քիչ հնձեցինք։
Հայրն ասում է.
— Ո՞նց ինչու։ Ես արդեն ծեր մարդ եմ, դու էլ՝ դեռ մի փոքրիկ երեխա։ Ավելի ի՞նչքան կարող էինք հնձել։